Céline en Ralph over 1 jaar Inloophuis Eigentijd

De mens als uitgangspunt

Céline, coördinator en begeleider bij Eigentijd vanaf dag één, werkte jarenlang in het sociaal domein, in de stad: in de maatschappelijke opvang, het inloopschip en bij de maatschappelijke opvang. Kortom, ze kent veel mensen in de stad: deelnemers en bezoekers van Loods en veel professionals.

Haar drive om bij Eigentijd aan de slag te gaan, weet ze helder te verwoorden: “Bij bemoeizorg verviel de dagopvang. Dit betekende dat mensen met een klein sociaal netwerk of geen recht op sociale voorzieningen buiten de boot vielen. Zij konden er alleen tussen 13.00 en 15.00 uur terecht voor een lunch of wasje en kwamen daardoor niet echt tot rust.” De vele regels en het systeem deden Céline besluiten de overstap naar Loods te maken. “Bij Loods, en hier bij het inloophuis, nemen we de mens als uitgangspunt. We kijken naar wat degene zelf wil. Dat vind ik heel fijn.”

Presentiebenadering

Ralph ging een maand na Céline als begeleider aan de slag bij het inloophuis. “Ik werkte de twee jaar ervoor in de daklozenopvang, ook in de nacht. Dat was erg zwaar. Ik wilde dichter bij huis en was klaar met het geregel. Het persoonlijke ging eraf.” De presentiebenadering van Loods spreekt hem aan. “Die benadering betaalt zich terug, gewoon door naast iemand te blijven staan. Het geeft mij veel zingeving en voldoening. Door veel te geven krijg je zoveel meer terug.”

Ervaringsdeskundige Jos

Een van de vaste bezoekers van Eigentijd, Jos, schuift ook aan met een kopje koffie. Op de vraag hoe hij hier terecht is gekomen, vertelt hij: “Ik ken Céline al sinds 2010. Ze heeft me destijds geholpen met een zwerversuitkering. Hiervan kocht ik een tentje voor buiten en een telefoon zodat ik bereikbaar was voor de kinderen.”

Bij de opvang vond Jos geen rust. Hij sliep buiten en op andere plekken in de stad. Uiteindelijk kreeg hij, na lang ingeschreven te hebben gestaan, een eigen appartement in De Hofstad. Inmiddels werkt hij bij Loods in de fietsenwerkplaats.

Jos is niet alleen kind aan huis bij Eigentijd en Stichting Loods, hij is ook een soort ambassadeur van het inloophuis. Hij vertelt over een meisje dat hij op straat ontmoette en dat hem vertrouwt. “Ze vertrouwt mij en dus heb ik haar zover gekregen dat ze een volgende keer met mij mee naar Eigentijd komt.”

Ervaringsdeskundige Jos deelde zijn verhaal over zijn leven en het inloophuis ook met de kinderen van het Bossche kinderparlement. Jos lacht: “Ik moest natuurlijk wel even goed nadenken over wat ik wel en niet kon vertellen.”

Over het inloophuis

Het inloophuis werd ruim een jaar geleden geopend. Céline: “Het pand was nogal vervallen. We hebben alles zelf opgeknapt en het huis ingericht met spullen van de kringloop. Deelnemers hebben geholpen met schilderen.” Het resultaat mag er zijn: het is gezellig en huiselijk ingericht. “Snel daarna hebben we de deur opengezet.”

Op weekdagen, behalve woensdag, kunnen mensen tussen 10.00 en 16.30 uur binnenlopen voor persoonlijke verzorging, om te eten, te computeren, voor een praatje of gewoon om even tot rust te komen.

Ralph: “We zorgen elke dag voor een voedzame, warme lunch. Op een drukke dag maken we eten voor zo’n twintig tot dertig mensen. Wat overblijft, delen we uit. Op is op.” Hij krijgt regelmatig hulp in de keuken van Loodsteamleden Thijs en Mustapha en van een grote groep vrijwilligers.

Vrijwilliger Anouk: “Ik las over Eigentijd in het Brabants Dagblad. Over het werk. Een laagdrempelige plek waar mensen binnen kunnen lopen, hulp kunnen krijgen en onbekommerd jezelf kunt zijn. Heel anders dan in de GGZ, waar het moeilijk is om überhaupt een afspraak te krijgen.”

Céline: “We kijken heel duidelijk naar wat onze bezoekers nodig hebben. Zo komt er elke week een straatarts en hebben we een infopunt voor arbeidsmigranten, die hier met hun vragen in hun eigen taal geholpen kunnen worden.”

Ook was er onlangs een kapper aan huis. Hij woont in het AZC en wilde, in afwachting van zijn procedure, graag bezig blijven met zijn vak. Via Instagram werd een oproep gedaan voor een gratis knipbeurt. Dit praatte zich snel rond en er werd goed gebruik van gemaakt. “Hoe mooi is dat?!”

Een jaar later

Eigentijd is nu ruim een jaar open. Hoe kijken Céline en Ralph daarop terug?

Bij de start was de buurt sceptisch. Céline: “Ze hadden niet zo’n goede ervaringen met de methadonverstrekking die hier twintig jaar terug zat en dachten: ‘Daar gaan we weer’.” Vanuit de gedachte ‘onbekend maakt onbemind’ organiseerden ze voor de opening twee informatieavonden voor de buurt. Zo’n tien buurtbewoners kwamen met vragen en waren tevreden over de antwoorden.

Céline: “De lijntjes met de buurt zijn kort. Als er iets is, lopen mensen bij ons binnen of spreken ons aan.” Zo kwam buurtbewoner Gerrit afgelopen zomer met het idee om een leuk zitje te maken.

Stichting Loods en de medewerkers van Eigentijd kozen er bewust voor om het eenjarig bestaan samen met de buurt te vieren, met een gezellige braderie. Dat het inloophuis zijn plek in de stad heeft veroverd, is wel duidelijk.

Ralph: “Er komen hier verschillende bezoekers. Ouderen, mensen met een licht verstandelijke beperking, arbeidsmigranten, mensen die dak- of thuisloos zijn en buurtbewoners. Dat vind ik zo mooi.”